แหงนดูดาว

posted on 28 Nov 2009 00:17 by thatthebee

 

 

คนบางคนมีความสุขที่ได้แหงนดูดาว

คนบางคนมีความสุขที่ได้เป็นดาว

ขณะที่คนบางคนมีความสุขเพียงแค่ได้นั่งข้างดอกหญ้า ต้นเล็กๆ ริมทาง ดอกหญ้าที่สามารถคว้ามาเชยชม!

 

 

 

จากหนังสือเล่มใหม่ของ วินทร์ เลียววาริน เกี่ยวกับนิทานเซ็น ที่จำชื่อไม่ได้แล้ว

ป.ล.quoteอาจจะไม่ตรงเป๊ะๆ ขออภัย

ป.ล.ด้วยรักและเข้าใจ

posted on 25 Nov 2009 21:01 by thatthebee

 
 
การมีชีวิตอยู่ประกอบด้วยปัจจัยหลายประการ
หนึ่งในนั้นคือความรัก
เราคิดว่าความรักคือแรงขับเคลื่อนที่สำคัญ
แต่แค่เรารักกันมันไม่พอ

 
 
คนเรารักกันยาก เลิกรักก็ยาก
แต่รักให้เป็นและรักให้นานคงจะยากที่สุด
 
 
เราเคยสงสัย(และยังคงสงสัยอยู่)
ว่าตัวตนของมนุษย์คืออะไร
เรารักกันที่ตรงไหน
...
 
 
 
 
 
 
ถ้าเกิดวันนี้เราถูกรถชนขาขาด เขาจะยังรักเราไหม (ไม่ได้แช่งตัวเอง แต่ก็ไม่อยากแช่งคนอื่นน่ะ)
ตัวตนของเรายังคงหลงเหลืออยู่รึเปล่า
... 
 
 
 
ถ้าวันนี้เราพูดสิ่งที่เขาไม่พอใจ เขาจะยังรักเราไหม
ตัวตนของเราสำหรับเขาคืออะไร
...
 
 
 
ถ้าวันนี้เราทำอะไรที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน องศาที่ไม่เคยเปิดเผย
ยังเป็นตัวตนนั้นที่เขาคาดหวังหรือเปล่า
... 
 
 
 
แล้วสิ่งที่ขาดหายไป-เพิ่มเข้ามา นั่นคือสิ่งที่ไม่ใช่เรา
แล้วสิ่งไหน คือเราที่แท้จริง
...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เรายังหาคำตอบไม่ได้
เช่นเดียวกัน
อะไรคือ "เขา" ที่เราต้องการ
 
 
อะไรคือ "รัก" ที่มนุษย์ต่างโหยหา
 
 
ถ้าหาเจอแล้ว จะทำอย่างไรต่อไป...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ป.ล. วันนี้อ่าน ป.ล.ด้วยรักและเข้าใจ ของ ชูวงศ์ ฉายะจินดา ไปครึ่งเล่ม พบว่ามันตลกดี ที่คนเรา ถอดใจ เพราะคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคของคนที่รักกัน แต่นั่นแหละ มันเป็นแค่นิยาย ที่คงจะเหมือนเรื่องจริง ชะมัด 
 
 
 

 

 

15 พฤศจิกายน 2552

 

วันนี้ของเดือนที่แล้วคือวันถึงกรุงเทพอย่างเป็นทางการ

หลังจากการเดินทางรับความสุขเหนือความรู้สึก

ที่นั่น...

 

กองแปใต้ ค่าย 65

 

 

นับตั้งแต่รู้ข่าวของการขึ้นค่าย

เราก็ได้ขึ้นไปก่อนแล้ว

 

"ค่าย" คิอสิ่งสำคัญสิ่งหนึ่งในชีวิตมัธยม

ดังนั้นก็คงไม่แปลกที่เราก็อยากจะได้อะไรเหมือนเดิมจากค่ายในมหาลัย

 

 

แต่ก็คงไม่ต้องบอกว่า ค่ายระดับมัธยมกับมหาลัย สิ่งที่ได้ มันต่างกันนะ

เพราะค่ายนี้ให้เรา มากกว่ามาก

 

คิดถึง...การตื่นนอนตอนเช้า

คิดถึง...ทะเลหมอกหนาๆ

คิดถึง...ล้อมวงร้องเพลงเล่นกีต้าร์

คิดถึง...การดูเวลาจากพระจันทร์

 

ช่วงเวลาแห่งความสุข

เรารู้ค่าของกันและกัน รู้ใจ และได้ใจ

เราซื้อใจกันได้... ก็ที่นี่

 

เรามีความสุขเพราะเราทุกข์ด้วยกัน

เหนื่อยด้วยกัน

เมื่อยด้วยกัน

ร้อนด้วยกัน

กินข้าวเยอะกับน้อยเหมือนกัน

 

และที่นี่... พวกเรารู้ว่า

ไม่ว่าจะคนกรุงหรือชาวบ้าน

เรามีหัวใจที่ยิ้มร่ากับน้ำตก ภูเขา อากาศหนาวและทะเลหมอก

ได้เหมือนกัน

 

บ้านเมฆหมอกไม้ กองแปใต้ ค่ายหกห้า

 

 

  จาก คนขึ้นค่าย

 

 

 

 

ไม่มีรูป เพราะสายตาและหัวใจบันทึกภาพไว้ เรียบร้อยแล้ว

 

 

 

 

edit @ 15 Nov 2009 11:25:24 by THEBEE