THEBEE

• มีอาจารย์ท่านหนึ่ง(ตอนม.ปลาย)เคยเล่าเรื่องน่าสนใจไว้เกี่ยวกับ "ความรู้และความคิด" 

• มีเด็กชายคนหนึ่ง(อาจารย์เรียกว่าเด็กนรก) อยู่ป.5 เดินมาหาอาจารย์แล้วกล่าวอย่างไร้เดียงสา "ผมท่องตารางธาตุได้หมดเลย คุณครูที่โรงเรียนบอกว่าผมเก่งมากด้วย อาจารย์ท่องได้รึเปล่า" (จริงๆคิดว่าอาจารย์ท่องไม่ได้นะ ตอนนี้จขบ.ก็ท่องไม่ได้ 55+)

• หลังจากนั้นอาจารย์ก็เล่าต่อถึงเด็กชายชาวออสเตรเลียอยู่ป.5(เกรด5)เช่นเดียวกัน นาซ่าได้ออกกิจกรรมเล็กๆสำหรับเด็กให้เด็กแต่ละคนเสนอว่าจะเอาสัตว์อะไรขึ้นไปบนยานอวกาศถ้าเอาไปได้ เด็กหลายๆคนส่งคำตอบเข้าไปเป็นสัตว์เลี้ยงที่ตนรัก หรือสัตว์เลี้ยงที่ตนชอบ

• แต่เด็กชายคนนี้อยากส่งไปเป็น แมงมุม นักวิทยาศาสตร์ได้ถามเหตุผลเด็กชายคนนั้น เขากล่าวว่า

• "...ธรรมชาติของแมงมุมจะต้องสร้างรัง หรือว่า หยากไย่ ถ้าเราเอามันขึ้นไปบนอวกาศ และใช้กล้องส่องเพื่อดูลักษณะการยึดกันของเส้นใยบริเวณรอยต่อ เราจะสามารถสร้างยานอวกาศที่มีรอยต่อที่แข็งแรงที่สุดได้..."

• ถามว่า ถ้าพรุ่งนี้โลกแตก คุณจะเลือกให้เด็กคนใดมีชีวิตอยู่...?

• เด็กที่มีความรู้เกินกว่าเด็กทั่วไปในวัยเดียวกัน หรือ เด็กอีกคนที่มีความคิดเกินกว่าเด็กทั่วไปในวัยเดียวกัน...หรือบางทีอาจมากกว่า...

• ความรู้มีหลากหลาย มาจากหลายแหล่ง หลายสื่อ หลายรูปแบบ ความคิดก็เช่นกัน

• อย่าจำกัดความรู้อยู่แค่ในหนังสือ และอย่ากำจัดสื่ออื่นๆที่ให้ความรู้ เพียงเพราะเราคิดว่ามันไม่ใช่แหล่งความรู้

• เพราะว่าสังคมมันเปลี่ยนไปแล้ว และเราก็ต้องยอมรับว่าเด็กสมัยนี้ใช้ชีวิตอยู่หน้าจอสี่เหลี่ยมเยอะขึ้นเรื่อยๆ สื่อต่างๆก็เรียนรู้จากที่นี่ทั้งนั้น (หมายถึง ทีวี คอมพิวเตอร์ สมาร์ทโฟน โน้ตบุ๊ค) แม้แต่หนังสือก็จะน้อยลงเรื่อยๆ เพราะถูกเก็บอยู่ในรูปแบบของอีบุ๊คมากขึ้น

• อันที่จริงคิดว่าวัยรุ่นอย่างเราหรือพวกปลายเจนY ต้น เจนZ คงจะเข้าใจกันดี เพราะเราได้ใช้เทคโนโลยีกันอย่างเต็มที่

• แต่สำหรับปลายเจน x ต้น เจน y อย่างพ่อแม่ของเรานั้นมีโอกาสได้ใช้เทคโนโลยีน้อยกว่าเรา และเติบโตมาท่ามกลางสภาพสื่อที่แตกต่างไป ความเข้าใจในการเปลี่ยนแปลงสื่อ นั้นก็ไม่อาจดีเท่ารุ่นเรา

• อีกอย่างที่เราจำเป็นต้องทำความเข้าใจคือ พ่อแม่ของเราเห็นพ่อแม่ลำบากมาก่อน เห็นพ่อแม่เบบี้บูมเมอร์ต่อสู้ผ่านความอดอยาก แร้นแค้นจากภาวะสงครามเพื่อให้ลูกสบาย พร้อมทั้งปลูกฝังการเรียนสูงเพื่อเป็น หมอ เป็นวิศวกร หรืออาชีพอะไรก็ตามที่มีฐานะมั่นคง

• พ่อแม่ของพวกเราเจนX เห็นพ่อแม่ลำบาก ก็ต้องตั้งใจเรียนหนังสือ ทำตามพ่อแม่คือ ทำมาหากิน หามรุ่งหามค่ำ เพื่อให้ลูกๆอย่างพวกเราได้สบาย งานเหนื่อยเท่าไหร่ก็ไม่เป็นไร ขอให้ลูกๆเกิดมามีกิน มีดี พร้อม พร้อมทั้งปลูกฝังความเชื่อเดียวกันในการเรียนสูงๆ เพื่อให้มีอาชีพที่มั่นคง

• ก็จริงอย่างที่พ่อแม่หวัง เมื่อมีลูกๆ เจน Y อย่างเราๆ เราก็เกิดมามีเรียน มีกิน มีใช้ อยู่อย่างสุขสบาย และต้องได้เรียนสูงๆ จะได้ไม่ต้องลำบากเหมือนพ่อแม่

• น่าเสียดาย...ที่เด็กรุ่นเราไม่ได้สัมผัสถึงการกัดฟันดิ้นรน จึงไม่รู้สึก (หรือรู้สึกน้อยกว่า) เพราะเกิดมาก็ มีกิน มีใช้ มีเรียน พร้อมแล้ว... ทั้งยังมีความคิดว่า การที่พ่อแม่บอกว่าให้จบมาเรียนสูงๆ มีงานทำ มันไม่เห็นจะได้สบายตรงไหนเลย ...ดูอย่างพ่อกับแม่สิ...

• ข้อมูลอย่างข้างต้นนี้ เราสามารถหาอ่าน "ความรู้" ได้ทั่วไป ทั้งจากหนังสือ หรืออินเตอร์เน็ต แต่ "ความคิด" ที่จะสร้างสรรค์ให้ชีวิตพัฒนาไปนั้น มันอาจเป็นเรื่องที่ "ป้อน" กันได้ ยากกว่า

• แต่แน่นอนที่ความคิดที่ดี ย่อมมาจากการได้รับความรู้ที่มีคุณภาพที่ดี ...และไม่ดี

• การได้รับแต่ตัวอย่างที่ดี เป็นสิ่งที่ดี แต่อาจไม่ดีเท่ากับ การได้รับตัวอย่างความรู้ที่ดีและไม่ดีโดยผ่านการไตร่ตรองทางความคิดที่ดี เพราะในวิธีหลังจะทำให้เราสร้างความคิดที่สร้างสรรค์มากกว่า

• เหมือนกับการกินอาหาร ถ้าหากเราไม่เคยได้กินอาหารอร่อยเลย เราก็ไม่อาจทำอาหารที่อร่อยไ้ด้ หรือถ้าเราเคยกินแต่อาหารอร่อย แต่เมื่อทำมาแล้วไม่เหมือนกับที่เคยกิน เราอาจจะคิดว่ามัน "พอกินได้" แต่จริงๆแล้วมันอาจจะ "ไม่อร่อยเลย" ก็ได้เช่นกัน

• พ่อแม่ส่วนใหญ่(ในยุคปัจจุบัน) มักจะให้ลูกพบเจอแต่อาหารที่อร่อย เพราะตัวเองเคยลองชิมอาหารที่ไม่อร่อยมาแล้ว รู้ ว่ามันแย่ จึงไม่อยากให้ลูกของตัวเองได้เจอะเจอกับมัน

• แต่มนุษย์ไม่เคยหลุดพ้นจากความอยากรู้อยากเห็นของตัวเอง อะไรที่ถูกห้าม ก็จะยิ่งเหมือนยุ  อะไรที่ห้ามทำ ก็ยิ่งต้องทำให้ได้  ขนมหวานสีสวยมันก็ไม่ได้แย่ไปซะหมด ...อย่างน้อยก็ในตอนที่กิน

• ถ้าสังเกตให้ดีจะพบว่าเราๆ มักจะหงุดหงิดเมื่อแม่ห้ามน้องๆไม่ให้ทำนู่นทำนี่ (เพราะตอนเด็กๆเราก็อยากทำ) อยากให้น้องๆ ลองเอง รู้เอง จะได้จำ ขณะที่พ่อแม่พยายามกันให้ออกห่าง พร้อมกับบอกว่า ของเลว ไม่ต้องลองก็รู้ว่าเลว ตัวอย่างก็มีอยู่มากมาย

• การรับความรู้ทั้งสองอย่างก็เป็นประโยชน์เหมือนกัน และ การรับความรู้ทั้งสองแบบเราก็ไม่อาจตัดสินได้ว่าแบบใดดีกว่า เพราะว่าความรู้ที่ได้มามันคงจำเป็นจะต้องขึ้นกับความคิดที่มีอยู่ ว่าจะวิเคราะห์ข้อมูลอย่างไร

• ในวันนี้ตอนเรากำลังเติบโตและแข็งแรง อาจจะมองของหวานสีสวยน่าลิ้มลอง ไม่อร่อยก็ทิ้งไป อร่อยก็กินต่อได้ รู้ว่าไม่ดีก็กินเป็นครั้งคราวไม่เสียหาย แต่หากเป็นในวันที่สิ่งมีชีวิตตัวเล็กกำลังเติบโต เขาไม่รู้อะไรและไม่อาจต้านทานภัยใดๆได้ 

• ที่สำคัญคือหากสิ่งชีวิตเล็กๆอันอ่อนแอนั้นเกิดจากเรา เราก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าเราจะตัดสินใจมอบของหวานแสนสวยให้ ทั้งๆที่รู้คุณและโทษอยู่แล้ว ได้หรือเปล่า...?

• บางทีเราอาจให้เด็กน้อยป.5 นั้งอยู่ในห้องนั่งเล่นท่องตารางธาตุ มากกว่าออกไปวิ่งเล่นให้เลอะโคลนหลังฝนตกเพื่อสอดส่องมองดูใยแมงมุมจนอาจจะไม่สบายก็เป็นได้...

เอนทรีนี้มีทั้งเนื้อหาสาระและข้อคิดเห็น กรุณาอย่านำไปใช้ในการอ้างอิงใดๆทั้งสิ้น

ขอขอบคุณรูปทุกรูปจากกูเกิ้ล

ขอขอบคุณเพื่อนในทุกคนที่เข้ามาอ่าน หากมีข้อผิดพลาดประการใด ขออภัยมา ณ ที่นี้ และ ขอให้ ติและแนะ ขอบคุณค่ะ

เข้ามาแล้วตกใจกับคอมเม้นในบล๊อคตัวเอง =[]=

• บางทีก็รู้สึกว่าพ่อแม่สอนการบ้านลูกวัยอนุบาลเยอะเกินไปจนกลายเป็นชี้แนะในทางที่ลูกจะได้คะแนนมาก เน้นผลตอบรับมากกว่าวิธีการเรียนการสอน 

• ไม่รู้ว่ารู้รึเปล่าว่าเป็นการปลูกฝังนิสัยสักแต่ทำให้เสร็จ มีส่ง คะแนนเยี่ยม แต่ลูกไม่ได้รับรู้ถึงกระบวนการคิดเลยว่าทำไปเพื่ออะไร

• พ่อแม่บางคนแทบจะระบายสีแทนลูก บวกเลขแทนลูก ลูกทำผิดบอกให้แก้เดี๋ยวนั้นเลย ไม่เคยมีกากบาทสีแดงจากอาจารย์ กลัวไม่ได้ห้าดาวไม่ได้คะแนนเต็ม

• ลูกเลยไม่รู้ว่าผิดเป็นยังไง รู้สึกว่าผิดเป็นเรื่องที่ต้องไม่เกิดขึ้นกับชีวิต ไม่เคยล้มด้วยตัวเอง ไม่กล้าล้ม ไม่รู้วิธีลุก อย่าโทษใครเลย

• คือถ้าลองไปอ่านหนังสือของกระทรวงดีๆจะพบว่าหนังสือเขียนดีมาก(อ้างอิงจากหนังสือวิทยาศาสตร์มัธยม) มีการทดลอง กระบวนการเรียนรู้อย่างเป็นขั้นเป็นตอน ทำให้เด็กสามารถ "เข้าถึง" บทเรียนได้อย่างดี

• (น้องๆคนไหนไม่เคยเปิดหนังสือกระทรวงลองเปิดซะ ตอนเอนท์วิทยาศาสตร์พื้นฐาน อ่านกระทรวงอย่างเดียวไม่ต้องเรียนพิเศษทำได้แน่นอน)

• ปัญหาของการศึกษาไทยในจุดนี้คือ ไม่มีเวลา

• ที่ไม่มีเวลา อาจารย์มหาวิทยาลัยท่านหนึ่ง(และคาดว่าอาจารย์และเด็กหลายคน)เคยบอกว่าเพราะเนื้อหาในการเรียนทับซ้อนกันเกินไป เช่น ม.1 เรียนเรื่องการสังเคราะห์แสง ม.2ก็เรียนเรื่องการสังเคราะห์แสง จะเรียนสองรอบทำไม คำตอบที่เป็นความจริงคือ เด็กจำไม่ได้

• ที่จำไม่ได้เพราะว่าเราเรียนเนื้อหากันเยอะมากกกกกก ในแต่ละรายวิชา ต่างอัดแน่น ยกตัวอย่างเช่น วิทยาศาสตร์ ม.1 เรียนเนื้อหา 3 บทในเวลา 1 เทอม คือ สี่เดือน ในสี่เดือนจัดเป็น 16 สัปดาห์ สัปดาห์ละสมมติว่า สี่คาบ คาบละ 50 นาที ตีเป็นหนึ่งชั่วโมง

• แปลว่าเด็กน้อยเรียนวิทยาศาสตร์ทั้งหมด 16x4 = 64 ชั่วโมง โอ้ 3 บท 64 ชั่วโมง หนึ่งบทประมาณ 21 ชั่วโมงล้นเหลือ!!!

• จริงรึเปล่า? ลองมาดูกัน...จริงเลย เพราะว่าเราสามารถเรียนด้วยเวลาเท่านี้ได้อย่างสบายๆ

• แต่...แต่... แต่!! โรงเรียนส่วนใหญ่(ขอเน้นย้ำอีกหลายๆรอบว่าส่วนใหญ่...) แก้ไขปัญหา "เนื้อหาการเรียนน้อยไป" ด้วยการ ยัดเยียดใส่ข้อมูลรายละเอียดที่เรียกกันว่า "เข้มข้น" ลงไปให้เด็ก เนื้อหาเข้มข้นนี้ก็คือเนื้อหาเฉพาะทางม.ปลาย เป็นต้น

• เด็กก็เลยเหมือนเรียนเนื้อหาม.ต้น ควบ ม.ปลาย พออยู่ม.ปลาย ก็เรียนเนื้อหาควบ มหาลัย(จริงๆนะจ๊ะช =;;;)

• แต่เด็กไม่ใช่คอมพิวเตอร์นะคะ จะได้จิ้มแฟลชไดรว์ ใส่ข้อมูลแล้วประมวลผลได้เลย พอความเข้าใจยังไม่แน่น ไปเรียนการประยุกต์ใช้ ระบบก็รวนสิคะ... เออเร่อ 

• ไม่เข้าใจ ทำไม่ได้ เรียนไม่รู้เรื่อง จบลงที่...

• ไปเรียนพิเศษ!!!

• แล้วที่สอนพิเศษนี่มันดียังไงห๊าาาา สอนดีนักเหรอถึงได้ทำให้เด็กเรียนรู้เรื่องมากขึ้น

• ตอบว่า สอนดีถึงดีมาก น่าสนใจถึงน่าสนใจมาก เข้าถึงเด็กมากถึงมากที่สุด รวดเร็วทันใจวัยรุ่น และที่สำคัญตอนนี้คือเด็กตั้งใจเรียนกันตอนไปติว เพราะทัศนคติของเด็กเปลี่ยนเป็น ไปโรงเรียนเพื่อหาเพื่อน ไปเรียนพิเศษเพื่อเรียนหนังสือ กันแล้ว!!!

• จะให้พ่อแม่เสียเงินสองรอบกันทำไมคะ orz...

• ที่บ่นมานานก็เพราะเริ่มทนไม่ได้กับความเครียดจากการเรียนที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทั้งช่วงวัย ต้นทุนการเรียน และจำนวน

• เพราะตอนนี้น้องประถมก็ต้องเรียนพิเศษวันเสาร์อาทิตย์ทั้งวันกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เหตุผลก็เพราะ เพื่อนๆก็เรียนกันหมดแล้ว!!!

• ถามว่าการเรียนเมื่อได้เรียนพิเศษแล้วดีขึ้นมั้ย...ก็ต้องดีขึ้นสิคะ เหมือนเคยกินข้าวหนึ่งจาน แล้วเปลี่ยนเป็นกินข้าวสองจาน น้ำหนักก็เพิ่มเป็นธรรมดา คืออันนี้คือ logic ง่ายๆของการเรียนพิเศษขึ้นพื้นฐาน

• แบบที่สองคือ ดีขึ้นมาก เพราะรู้ล่วงหน้าจากที่เรียนแล้ว เช่น น้องเรียน ตรีโกณมิติที่โรงเรียน (ส่วนที่เรียนพิเศษเรียนตรีโกณจบแล้ว ตอนอยู่ในห้องเลยดูฉลาดมาก) ระหว่างที่เรียนตรีโกณที่โรงเรียน ก็ไปเรียนแคลคูลัสเพิ่ม พอโรงเรียนสอนแคลคูลัสก็รู้เรื่องหมดเลย ได้ติ๊กถูกทุกข้อ เก่งมากค่ะ  

• ที่พูดนี่ไม่ได้แอนตี้ระบบการเรียนพิเศษเลยนะคะ เพราะว่าตัวเองตอนอยู่มัธยม เรียกได้ว่าเรียนมาเกือบทุกสถาบันแล้วค่ะ และเรียนมาทุกวิธีตั้งแต่ เรียนควบคู่ เรียนก่อนเรียน เรียนติวเข้มขั้นสุดยอดอภิมหาล่วงหน้า 

• และมันก็เป็นสัจธรรมนะคะว่า อะไรที่มากไปมันก็ไม่ดี  วันนึงนั่งเรียนอยู่ก็นึกขึ้นมาได้ว่า จริงๆแล้วเรียนไปเยอะขนาดนี้เราได้อะไร เราก็ได้นะ แต่เต็มที่รึเปล่านี่ไม่เลย ไม่เลยจริงๆ เรียนเยอะขนาดขั้นที่ต้องกินข้าวไประหว่างเรียน คำนวนเวลาการเดินทางเป็นนาทีเพื่อไปเรียนต่ออีกทีนึง กลับมาไม่มีเวลาทบทวน 

• ว่าไปแล้วการเรียนพิเศษก็เหมือนกับที่แม่เราจับมือเราวาดรูป เราแค่รู้ว่าลากยังไง แต่ไม่ได้สัมผัส หรือเรียกว่า  IN กับมันจริงๆ พอเรียนเยอะ ก็เหมือนแต่ สักแต่ว่าไปเรียน ยัดสูตรลัดลงสมอง

• การเรียนพิเศษแบบนี้ก็เหมือนจ่ายร้อยได้ห้าสิบ 

• การเรียนแบบที่คิดว่าเดี๋ยวไปเรียนพิเศษก็เหมือนกัน

• และต้องยอมรับว่าวัฒนธรรมการเรียนพิเศษทำลายกำลังใจของอาจารย์อยู่ในระดับหนึ่ง

• ปกติแล้วคนที่อยากเป็นครูจริงๆก็มีน้อยอยู่แล้ว ทั้งจากประเด็นความก้าวหน้าในเงินเดือนและตำแหน่ง อีกทั้งยังได้รับการดูถูกจากสังคม (มีคนส่วนหนึ่งคิดว่าคนที่เรียนอาจารย์เพราะไม่ติดอย่างอื่น มีอย่างนี้จริงๆ และมีครูอีกจำนวนมากที่เลือกจะเป็นครู)

• เด็กไม่ตั้งใจเรียน อาจารย์ไม่อยากสอน อาจารย์สอนไม่ดี เด็กไม่ตั้งใจเรียน เป็นวงจรอุบาทว์มาก

• ถามว่าอาจารย์มีหน้าที่สอน ก็สอนสิ ...แต่บางทีมันก็เหนื่อยนะ เวลาที่ตั้งใจทำอะไรสักอย่างแล้วไม่มีใครสนใจเลย...

• ขอจบลงด้วยการฝากน้องๆที่ยังเรียนอยู่ ว่าตั้งใจเรียนในห้องกันนะ ตั้งใจจริงๆ กลับมาทำการบ้านเองค้นหาวิธีการเอง ผิดก็ช่างมัน คะแนนมันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น เพราะวันนี้ที่ ล้ม ไปแล้ว เราได้เรียนรู้ที่จะลุกเองเป็น...

รูปทั้งหมดนำมาจาก google.com 

เรื่องทั้งหมดมาจากความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนล้วนๆ กรุณาอย่านำไปใช้ในการอ้างอิงใดๆทั้งสิ้น

หากมีข้อผิดพลาดประการใด โปรด ติและแนะ ด้วยค่ะ ขอบคุณ